Janice Deul en Eelkje Colmjon (Letter&Lens) hebben 4 maart de Leidse Vrouwenmaand geopend met de foto-expositie ‘Dit is mijn stad’ in de StadsKamer aan de Nieuwstraat 7. De tentoonstelling laat portretten zien van vrouwen uit Leiden en gaat in op de vraag hoe vrouwen zich werkelijk thuis kunnen voelen in de stad.
De expositie werd geopend door Natascha Zwetsloot van Incluzio Leiden. Daarna droeg dichter Marianne van Velzen een gedicht voor dat speciaal voor de Vrouwenmaand is geschreven. Verder was er een panelgesprek over het thema ‘Thuis in de stad’ met jounalist Marleen Hoogendoorn, cultureel verbinder Marisa Monsanto en kunstenaar Niki Koutouras. Zij gaven een voorzet voor een manifest dat op 28 maart aan de gemeente overhandigd zal worden.
Gedicht
Ik eis de stad op
Ik ken hier de routes
in het donker en licht
en ervaar
het evenwicht
tussen vertrouwd dwalen en nieuw ontdekken
(zonder mij hier ooit
verloren te voelen)
mijn wortels
flexibel en diep
door relaties stevig geaard
onder en achter mij
deze lagen van generaties
van blijven zonder vertrek
vragen geen bewijs
ze maken mijn plek
voelbaar
Ik eis niet de nacht op
ook niet de dag
Ik eis de stad op
want dit is mijn plek
En… is hier ook plek voor mij?
Zijn wortels bepalend
want de mijne kennen verte
vele continenten
en verdriet van
verdwijnende landsgrenzen
dwalend kwam ik droog te liggen
in een waddengebied
zonder een anker uit te gooien
ik bleef er dromen
over dooi
wetend dat er tussen huis en thuis
een wereld ligt
groter dan een stadspark
verward sloeg ik mijn haringen
in de grond en liet de tentlijn vieren
Is dit mijn plek
mijn nieuwe begin
kom ik echt aan – hier
Hoe herken je
vruchtbare aarde
hoe schrijf je je in
zonder voor altijd
in het krijt te staan
Marianne van Velzen
(Stadsdichter van Leiden 2018-2021)
Publicatie in het Leidsch Dagblad
Foto-impressie
Ik eis de stad op II
Ik ken hier de routes
in het donker en licht
en ervaar
wat ze bedoelen
met het evenwicht
tussen vertrouwd dwalen
en nieuw ontdekken
(zonder mij hier ooit verloren te voelen)
mijn wortels
flexibel en diep
lagen van generaties
onder en achter mij
door het blijven
de relaties zonder vertrek
stevig geaard
maakten mijn plek
helder – voelbaar
Ik eis niet de nacht op
ook niet de dag
Ik eis de stad op
want dit is mijn plek
En… hoe wordt dit ook MIJN plek?
hoe stek je jezelf
hoe aard je
als je geen landsgrens meer ziet
met wortels vol zwaarte
hoe leer je om droog te liggen
als de stad je
woestijn en zee toont
als een waddengebied
blijf je dromen
over thuiskomen of
wens je dooi in heimwee
kan je het verschil leren
tussen ruimte innemen en arriveren
van onzichtbaar naar gezien
ik wil mij inschrijven
maar zonder voor altijd
in het krijt te staan
ik pak het briefje aan en noteer
man-i-fest
beter een VROUW i fest misschien?
Marianne van Velzen
(Stadsdichter van Leiden 2018-2021)
